Co to jest wiatr i jak powstaje?

Scenariusz zajęć z wykorzystaniem zadań rozwijających operacje umysłowe myślenia twórczego.

Grupa: 6- latki

Cele ogólne:

– wdrażanie do dłuższych wypowiedzi na dany temat;
– wzbogacanie czynnego słownictwa związanego z przyrodą;
– nabywanie umiejętności czytania;
– rozwijanie wyobraźni i twórczej inwencji dziecka;
– wdrażanie do uważnego słuchania muzyki;
– zastosowanie zdobytych wiadomości w formach plastycznych.

Cele szczegółowe:

Dziecko:
– prawidłowo formułuje zdania;
– odpowiada na pytania;
– wypowiada się na temat wysłuchanego tekstu;
– potrafi odczytać proste wyrazy;
– reaguje twórczo na dany temat;
– potrafi przeprowadzić doświadczenie i wyciągnąć wnioski;
– potrafi przedstawić środkami malarskimi swoje wyobrażenia;
– potrafi zaimprowizować taniec do słuchanej muzyki;
– umie współpracować w grupie.

Metody:

– czynne: samodzielnych doświadczeń, zadań stawianych dziecku, ćwiczeń
– percepcyjne: obserwacja i pokaz działań praktycznych, uprzystępnianie sztuki,
– słowne: rozmowa, opowiadanie.
– trening twórczości

Formy pracy:

– zbiorowa
– indywidualna

Środki dydaktyczne:

– wiersz J. Tuwima pt. „Dwa wiatry”,
– opowiadanie Cz. Janczarskiego z serii: Nowi przyjaciele Misia Uszatka, pt. „Wiatr”.
– balon, piórka, wata, piłeczki pingpongowe, świeca, drut, papier, nożyczki, modelina,
zapalniczka,
– karteczki z napisami: wiosenny wiatr, huragan, wiatr północny, wietrzyk, zefirek, zawieja.
– magnetofon i nagrania,
– kartki, kredki świecowe.
Przebieg zajęcia:

1. Słuchanie wiersza J. Tuwima pt. „Dwa wiatry”.

  • Wypowiedzi dzieci na temat utworu.

2. Ćwiczenie: „Archiwum”: 1.Wymień rzecz lekkie.
2. Wymień rzeczy lekkie, które porusza wiatr.
3. Wymień rzeczy lekkie, które porusza wiatr i które są
zabawkami. ( odwołanie się do zasobów pamięciowych dzieci).

3. Doświadczenie: „Czy powietrze może poruszać lekkie przedmioty?”

  • Przygotować balony, piórka, watę, piłeczki.
  • Nadmuchiwać balony, wypuszczać powietrze kierując je na wyżej wymienione przedmioty.
  • Obserwacja i wnioski.

4. Zabawa ruchowa „Wiatr” – własna improwizacja ruchowa do melodii z magnetofonu.

5. Ćwiczenie: 1000 definicji – dzieci próbują definiować znane rzeczy: Jak myślicie, jak
moglibyśmy nazwać wiatr?
( w odpowiedzi możemy doczekać się definicji zaskakującej, opartej na atrybutach
wyabstrahowanych w niezwykły sposób, np. Wiatr – to potwór bez nóg i rąk, to grajek,
którego nie widać).

6. Rozmowa na temat: „Jak można wykorzystać wiatr oraz spowodować ruch powietrza?”

  • Wykorzystanie wiatru: poruszanie wiatraków, żagli na statkach, rozsiewanie nasion itp.
  • Powodowanie ruchu powietrza: wachlowanie, włączenie wentylatora, suszarki itp.

7. Ćwiczenie: „Dwie strony medalu” : Jakie korzyści i kłopoty mamy z wiatrem?
(dzieci analizują zaprezentowaną sytuację z dwóch stron, za i przeciw).

8. Doświadczenie: „Dlaczego wiruje papierowy wąż?”

  • Przygotowanie świecy, brystolu, drucika, nożyczek, ołówka, modeliny, zapalniczki.
  • Nauczyciel rysuje spiralę (węża), wycina ją i umieszcza środek na sztywnym druciku, który mocuje na podstawce z modeliny. Pod wężem umieszcza zapaloną świecę uważając, by płomień nie dotykał papieru. Dzieci obserwują co dzieje się z wężem.
  • Wniosek: wąż kręci się dookoła, bo świeczka ogrzewa powietrze, które unosi się do góry i porusza węża tak, jak zrobiłby to wiatr. Wiatr to poruszające się powietrze.

9. Ćwiczenie: „Personifikacja”: dzieci nadają wiatrowi jak najwięcej cech ludzkich,
( prowadzimy z nimi rozmowę np. gdzie żyje wiatr, co robi, jak spędza czas, kogo lubi,
kogo nie, jak by się zachował, gdyby ktoś chciał go złapać?).

10. Ćwiczenie: „Empatia” : Dzieci losują karteczki z napisami: „wiosenny wiatr”,
„huragan”, „wiatr północny”, „zefirek”, „wietrzyk”, „zawieja”, odczytują je, a następnie
wczuwają się w rolę, ruchowo i werbalnie przedstawiają daną „postać” wiatru.

12. Ćwiczenie: „Rysowanie i dzielenie się wrażeniami”: Dzieci słuchają fragment utworu
„Cztery Pory Roku” Vivaldiego, następnie rysują wiatr,
(należy przestrzegać zasady unikania konkretów podczas rysowania)

  • Wywieszenie prac w naszej galerii.
  • Dzielenie się wrażeniami.

12. Słuchanie opowiadania Cz. Janczarskiego

„Wiatr”

Uszatek i Pajacyk Bimbambom bawili się piłką.
Naraz Uszatek rzucił piłkę bardzo wysoko i piłka już nie spadła.
– Ale rzuciłem piłkę wysoko – chwalił się Miś. – Poleciała, poleciała i spadła pewnie na księżyc!
Przyszły do sadu lalki, Róża i Lala. Przykicał Króliczek.
I przed nimi pochwalił się Miś swoim wspaniałym rzutem.
– Gdybym miał piłkę, to pokazałbym wam jeszcze raz, jak rzucam.
Wszyscy patrzyli z podziwem na niedźwiadka. Naraz z drzewa ozwał się głos
– Oj, Misiu, niepotrzebnie się chwalisz…
– Kto to mówi? – zawołały lalki.
– To ja, wiatr. Zaraz dmuchnę.
Wiatr dmuchnął. Piłka spadła. Wcale nie poleciała na księżyc, a zatrzymała się na gałęzi.
Uszatek bardzo się zawstydził. Spuścił głowę i podreptał do domu.

  • Wypowiedzi dzieci na temat: „Co moglibyśmy powiedzieć Uszatkowi o wietrze i jego skutkach?”.
  • Utrwalenie zdobytych wiadomości.

 

Józefa Mazurkiewicz